Главная / Гуногун / Забони ширин

Забони ширин

Рўзи душанбе.

Аз пагоҳӣ борон сим-сим меборид.

Аброр дўсташ Ҷабборро ғамгину маъюс дида, хавотиромез пурсид:

– Ҳа, чӣ шуд? Аз қошу қавоқат барфу борон меборад?

– Эъ, кӣ кашад ҷабру ҷафо, кӣ кунад кайфу сафо, – бо андўҳи бепоён ҷавоб дод Ҷаббор. – Айюби Буз мепарад.

Аз чӣ бошад, ки Аброр як қад парид.

– Мепарад? Аз вазифа?

– Э, не-е, – даст афшонд Ҷаббор. – Ба Япония мепарад.

Табиист, ки аз ин хабар Аброр хеле хушҳол гашт.

– Боз зиёфат мехўрдаем-да!

– Ҳа, мехўрӣ, аз қоқи нав, – заҳрханда зад Ҷаббор. – Умед набанд.

– Чаро намедодааст? Магар ў зиёфати дигаронро кам хўрдааст?

– Ин зотҳо мехўранду намедиҳанд, – гуфт ва паси ҳам се бор атса зад.

Аброр қаҳқос зада хандид.

– Ана худат тасдиқ кардӣ: Ҳақ асту рост! Ту ҳам мехўрӣ.

– Намехўрам!

– Э чаро?

Ҷаббор нигоҳи таҳдидомезе ба ў афканд.

– Аз пули дўздӣ, ҳаром аст.

– Эъ бахилӣ накун. “Роҳ зану эҳсон кун!” – гуфтаанд.

Воқеан ҳам Айюби Буз чунон зиёфат дод, ки даҳони ҳама воз монд.

– Ана ин ҷавонмардӣ! – хитоб намуд яке. – Ин хел одами сахӣ ва дасткушодро дар умрам надидаам.

– Ҳа, Худо ба ў назар карда будааст, – гуфт дигаре.

– Не, мақоли русҳо дуруст баромад, – эътирозомез гуфт сеюмӣ.

– Боз кадом мақол? – бо ҳайронӣ пурсид якўмӣ.

– «Бахт набуд, бадбахтӣ ёрӣ расонд!» – ҷавоб дод ў. – Аз рўи инсоф гўед, агар собиқ Иттифоқи Шўравӣ барҳам намехўрд, Айюби Буз, ки тамоми умр қиморбозӣ мекард, соҳиби тахту бахт мешуд?!

– Ҳа, рост. Дар шаби хобаш ҳам намедид, – тасдиқ намуд дуюмӣ.

– «Кто был ничем, стал всем!» – хитоб намуд сеюмӣ.

Айюби Буз ба Япония рафта баргашт ва ба назди сардор даромад.

– Ассалом, ҷаноби раис!

– Эъ, биёед, биёед, Айюбҷон! – сардор аз ҷояш бархоста, бо табассуми ширине ўро истиқбол намуд.

Айюби Буз аз «Айюбҷон» гуфтани сардор ранҷид ва бо қаҳр гуфт:

– Прошу, номи маро бошикаст нагир! О, ман какойта головотяп не-ку?! Маро Айюби Буз мегўянд! Айюби Буз!

– Охир, падаратон ба шумо Айюбҷон ном мондагӣ…

Айюби Буз сухани ўро қайчӣ зад:

– Лекин замона ба ман номи муносибро дод – Айюби Буз.

– Гапатон маъқул-куя, – хиҷолат кашида, забон хоид сардор. – Лекин…

– Лекинашро я вам скажу раис, берегите нервы, – гуфт ў. – Просто Айюби Буз гўед.

Сардор гаранг-гаранг гуфт:

– Илтимос, ҳамин чизро аз ман талаб накунед.

– Ну и скажете, аз ин хусус переживать накунед. Кароче Айюби Буз гуфтан гиред.

– Охир, забонам намегардад…

– Э, чаро намегаштааст. Охир, забон дар даҳони ту-ку? Забоне ки итоат намекунад, бурида партофтан лозим.

– Ҳа, хуб, хуб. Ана Айюби Буз…

– Э спасибо шавед, раис. Ана дидед, умница.

– Хайр, марҳамат шинед, – бо табассум ба ў курсиро муроот кард сардор.

– Не, спасибо, как говорится, чухт меистам. Аз шиштана касали безеб заработать кардан мумкин, – табассуми асроромез намуд Айюби Буз.

– Дар урфият: “Аввал таом, баъд калом!” – мегўянд…

– Э, мо ин қоидаро паламат кардем! “Аввал калом мезанем, баъд таом!”

– На-хо-од?! Ҳа, гуфтагӣ барин, сафари Япония нағз гузашт? – пурсид сардор. – Маъқул шуд, охир?

– Эҳ, неспрашивайте. Дай бог, ки шумо ҳам равед. Э, чунон маъқул шуд, ки мондан гиред.

– Духтарош маъқул шудагист-а? – чашмакӣ зад сардор.

– Ҳа-ҳа-ҳаҳаҳа! Э мардак! Ҳа-ҳа-ҳаҳаҳа!

Сардор ҳам баробари ў хандид.

– Духтарошба-ку гап нест, сад фоиз! Лекин шаф-шаф накарда, шафтолўи гапро гўям, забонашон чунон ширин, ки мондан гиред!

– Наход?! Ҳичӣ ёд гирифтед, охир?

– О-о, не спрашивайте, як чӣ ним чӣ ёд гирифтам.

– Хайр, хайр. Ку, ягон гапашро гўед чӣ?

– Не, шумо пурсед, ман ҷавоб диҳам.

– Хайр, ана ман ба забони японӣ чӣ мешавам?

– Пожалуйста, ҳозир мегўям. Хан!

– Оҳо, чӣ забони ширине. Кабинетам чӣ?

– Хата Хана!

– Котибаам?

– Сучка хана!

– Коргарон?

– Рабы Хана!

– Мошинам?

– Тачка Хана!

– Занам?

– Дайду Хана!

– Духтарам?

– Олуфтасатанг Хана!

– Писарам?

– Сакалту Хана!

– Прокурор?

– Кент Хана!

– Вазир?

– Бог Хана!

– Ту?

– Аҷал Хана!

Дар чеҳраи сардор якбора қароҳият ва танаффур чун барқ ҷилва намуд. Теғи нигоҳ бар ў равон карду дод зад:

– Вон ай хата Хана!

Хандае зад заҳрдор.

– Ҳай-яй-яй!

Аз ғояти ғазаб сурх шуда буд.

– Чӣ-ӣ?!

Таҳдидомез нидо зад:

– Фаромўш кардӣ!

Ҳайратӣ пурсид:

– Чиро?

Айюби Буз дарҳол хитоб намуд:

– Онро, ки каждый «вон» дорад “звон”!

Асабонӣ шуд, худашро гум кард, ба рўяш пак-пак нигоҳ кард.

– А, чӣ гуфтӣ? Звон?!

– Яъне возврат дорад! – сахту дурушт хитоб намуд Айюби Буз ва аз дар баромад.

– Уф-ф! – гўён, ба курсӣ нишаст.

Нишасту шах шуду карахт.

Баъд дилашро ғаму ғусса фаро гирифт. Фикри “вон”-у “звон” дар сараш чарх мезад ва ўро азоб медод.

Чуқур-чуқур нафас мегирифт, гўиё роҳи нафасгириаш торафт танг шуда мерафт.

Сардор дарк намуд, ки Айюби Буз ба «Хата Хана!» бармегардад.

Бармегардад?!

Ҳа, ҳатман!

Ҳамчун корафтода?!

Э, не-е, не!

Ҳамчун «Хан!».

Ба пушту пеш, чапу рост ва поину боло чашм давонд.

Ҳеҷ бўи умед набуд.

Якбора тарсу сиёҳӣ ба дилаш нишаст.

– Худо зад!

Ва дилаш суст шуд!

Дар рўяш хун намонд!

Аз ҳайкали гаҷӣ фарқ надошт!

7 октябри соли 2000

Загрузка...

Дар борамон admin

Инчунин кобед

ruza_ramadan

Дуоҳои ният ва ифтори рӯзаи моҳи  шарифи рамазон

Нияти рӯза гирифтан: «Ва ли савми ғаддим-мин шаҳри рамазона-л-лазӣ фаризатан навайту». Тарҷума: Рӯзаи фардоро аз …